Ignacy Krasicki – mój powrót do Mistrza

Lubię poszperać w domowej bibliotece. Zaglądam wtedy do dawno nieodwiedzanych miejsc, nieco zakurzonych przyjaciół, którzy cierpliwie czekają na swój dzień, chwilę gdy po nich sięgnę i przeczytam choć kilka stron, powrócę do nich.

Krasicki1

Dziś przekładając albumy z malarstwem natknęłam się na dzieła Ignacego Krasickiego – „Satyry”„Monachomachię” z przepięknymi ilustracjami Jana Marcina Szancera („Satyry”) i Antoniego Uniechowskiego („Monachomachia”). Obie książki wydano w latach pięćdziesiątych i należały do dziadka mojego męża, który otrzymał je (tu cytat z dyplomu, który znalazłam w jednej z nich) – „w dowód uznania za wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych.”

Zapominam więc o poszukiwanych albumach z malarstwem, przysiadam na kanapie i wracam po latach do mistrza Krasickiego.

„O ty, którego żaden nie zrozumiał,

Gdy w twoich pismach błąkał się jak w lesie.

                                                                              O ty, nad którym nieraz się świat zdumiał

                                                                              I dotąd sławi, wielbi, dziwuje się!

                                                                              O ty, coś głowy pozawracać umiał,

                                                                              Bądź pozdrowiony, Arystotelesie!

                                                                              Bożku łbów twardych i próżnej mozoły,

                                                                               Witaj, ozdobo starodawnej szkoły!”

(„Monachomachia”)

Krasicki2 Krasicki3 Krasicki10 Krasicki11

Otwieram „Satyry” na utworze „Pochwała głupstwa”, który wydaje mi się nagle tak niezwykle aktualny, tak przystający do scen, które oglądam w serwisach informacyjnych:

„Głupstwo, głupstwo, o bracia! – jedyna recepta.

Skarbie nie dość wielbiony! choć wielu bogacisz,

Nie przebierzesz się nigdy, ceny nie utracisz.

Obdarzasz, lecz niewdzięcznych; choć miła spuścizna,

Głupców tłumy niezmierne, a nikt się nie przyzna.

Wszyscy mądrzy. Nikt siebie                                                                                                                                                                  prawdziwie nie widzi:”

Och nie popadam bynajmniej w marazm. Zapadam w chwilową zadumę nad otaczającą mnie rzeczywistością, ale z tego zamyślenia wybudzają mnie wspaniałe ilustracje Jana Marcina Szancera i Antoniego Uniechowskiego, to przepiękne dzieła sztuki.

 

Zachęcam Was serdecznie, poszperajcie w swoich domowych bibliotekach, kto wie, może skrywają się tam podobne skarby?

 

Też Cię zaciekawi:

Zostaw Komentarz