Nazywam się Jan Paweł II – opowieść dla dzieci i rodziców

JPIIMinęła dziewiąta rocznica śmierci Jana Pawła II. Zbliża się dzień jego kanonizacji, czyli uznania przez Kościół za świętego. Dla moich córek jest on jednak postacią historyczną, nie mają do niego tak emocjonalnego stosunku jak ja. Jan Paweł II zmarł 02.04.2005 roku, Najstarsza miała wtedy 2,5 roku. Pozostałej trójki jeszcze na świecie nie było. Dziś w Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci poczytamy sobie razem „Nazywam się Jan Paweł II”, by przypomnieć sobie o tym niezwykłym człowieku.

Książek o Janie Pawle II powstało mnóstwo, ja jednak lubię właśnie tą, niewielką, napisana przez Jana W. Górę OP. Autor wciela się niejako w głównego bohatera posługując się narracją w pierwszej osobie liczby pojedynczej. I w ten właśnie sposób, ustami Papieża opowiada o codziennym życiu Jana Pawła II w Watykanie, jego podróżach, zamachu na życie, a także etapie dorastania, gdy przyszły Jan Paweł II był po prostu Lolkiem i mieszkał w Wadowicach.

Książka podzielona jest na rozdziały, które rozpoczynają się od słów: Jestem Polakiem – o dorastaniu, Jestem kapłanem…, Jestem biskupem…,  „Jestem kapłanem …, Jestem papieżem…-  Nie żyję już dla siebie, ale dla Boga i dla ludzi” opowiada Papież. Przedstawia swoje życie kapłańskie w Polsce po 1 listopada 1946 roku, gdy otrzymał święcenia kapłańskie – „Nasz kraj był wtedy pod okupacją komunistyczną. Komuniści walczyli z Kościołem i religią. Księża nie mogli poza kościołem legalnie spotykać się z młodzieżą, toteż ażeby móc być z moimi podopiecznymi i jeździć z nimi na kajaki czy wędrować po górach, zaproponowałem, by zwracali się do mnie: „Wujek.” Następnie kolejne etapy życia aż do dnia 16 października 1978 roku, gdy Karol Wojtyła został papieżem Janem Pawłem II. Kolejne rozdziały, to opowieść o życiu w Rzymie i codziennych obowiązkach papieskich.

Książka kończy się papieskim testamentem: „Nie obawiam się śmierci, bo życie spełniłem jeszcze przed śmiercią, i nie przeraża mnie zgon, bo umiałem żyć pięknie, więc odchodzę z tego świata, nie trzaskając drzwiami. Pod moimi oknami gromadzi się młodzież z całego świata. Przez całe życie ich szukałem. Teraz oni przyszli do mnie. Cicho zamykam drzwi. Jest godzina 21.37. Tę godzinę ludzie zapamiętali i łączą się ze mną w modlitwie nawet po moim odejściu. W ten sposób żyję w ich sercach. Do mojego okna przyleciały białe gołębie.”

Polecam książkę tak rodzicom, jak i dzieciom. To opowieść o wspaniałym człowieku. Ciekawskim zwracam uwagę na ostatnie strony książki. Zamieszczono tam bardzo ciekawe kalendarium. Przedstawiono równolegle lata życia i działalności Jana Pawła II oraz to, co działo się w historii, nauce i technice oraz kulturze i sztuce. To świetna ilustracja ostatnich lat i ciekawych procesów historycznych, których jesteśmy świadkami. Na sam koniec zacytuję dzisiejsze słowa arcybiskupa Nycza: „Nie możemy zatrzymać się na poziomie kremówek” – to słowa dla nas – żyjmy słowami Jana Pawła II, będziemy lepszymi ludźmi!

„Nazywam się Jan Paweł II”
Autor: Jan W. Góra OP
Ilustracje: Lucyna Talejko – Kwiatkowska
Wydawnictwo Media Rodzina, 2008

2 Odpowiedzi

  1. Dzień dobry,
    właśnie dokonałam zakupu tej książki, oczywiście pod wpływem powyższego wpisu:)
    Mój syn ma urodziny 3 dni przed kanonizacją, dostanie ją w prezencie.

    pozdrawiam serdecznie
    http://superomanticgirl.blogspot.com/

Zostaw Komentarz