Mama pisze: Łóżko

Wczoraj urodziła mi się taka krótka powiastka o naszych rodzinnych, sobotnio-niedzielnych porankach…

Łóżko

To jest zwyczajne łóżko, półtora metra na dwa,
W tym łóżku są poduszki i pościel z rysunkiem lwa.
I choć zazwyczaj nie dzieje się w nim nic niezwykłego,
W każdy sobotni poranek, skradam się cicho do niego
I wskakuję.

Wtulam się w tatę, gdy łapie uciekający z powiek sen,
Słyszę szept mamy: „Czyżby zaczął się już nowy dzień?”

Nagle ktoś ciągnie mnie za nogę,
Ktoś inny spycha na podłogę.
Bo to nie łóżko jest, a okręt wielki, co dzielną ma załogę!
Gotowi wszyscy: ja, mama, tata, siostra, starszy brat,
Ruszamy razem, tym okrętem-łóżkiem, hen w daleki świat.

Choć na pokładzie bywa różnie, i swary zdarzą się, i kłótnie,
Wszyscy na baczność grzecznie stają, kiedy kapitan głośno huknie:
„Lewa na burt! I nie popychać się tam zgraja,
Dzisiaj płyniemy wszyscy razem do kraju Baju-baja
Wybierzcie książkę i czytamy, a kto chce spać ten leń!”
W tym łóżku niezwyczajnym cały mógłbym spędzić dzień.

Dobrze tak tym okrętem płynąć, przemierzać oceany…
Tak bardzo lubię sobotnie poranki w łóżku taty i mamy.

grudzień 2012

4 myśli w temacie “Mama pisze: Łóżko”

  1. Brawo Gosiu, bardzo kibicuję Twojej działalności! To niesamowite, że u nas w domu też jest taki okręt. Ostatnio odczytujemy w nim perypetie Pulpeta i Prudencji autorstwa pani Olech. Pozdrawiam, marta.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s